یه زمانی یه فرازی وجود داشت که همه اونو الگوی خودشون میپنداشتن. خودش، خودشو با صفت باپشتکار به یاد میاورد. آماده پذیرفتن کار جدید و فرصت جدید بود و هر چیزی پیش میومد، یه جاره ای براش می اندیشید. کتاب میخوند، فیلم میدید، سریال میدید و در کنارش چندین کارشو پی میگرفت.

از تابستون اون فرازه نیست و الان میخوام دوباره برش گردونم و بترکونم.

امروز که در شروع چهارشنبه 17 اردیبهشت هستیم اینو مینویسم و قصد دارم که شروع خوبی رو بسازم برای خودم.